No Ordinary Love

di ba sabi nila, pagmahal mo isang tao, mamahalin mo siya kahit ano pa siya? bakit di ko magawa yun? i am the type of person kasi whose hobby is to daydream. siguro kakadaydream ko, im failing to see that my prince isnt perfect. sa kakapangarap ko sa perfect prince ko, nakakalimutan ko na no matter how beautiful a dream is, it will always remain as a dream that will never happen in my reality.

like for example, your love, parang you want to always see him at his best, tapos pag yung worst na niya pinaguusapan, tagilid ka na. yeah im like that. di naman siguro masama na hilingin na sana mabago mo ung isang tao di ba? na sana wag na siyang mayabang, wag nalang siyang masyadong bilib sa sarili at mga kakayahan niya. sana kahit minsan lang iniisip niya kung ano iisipin ko pag ginagawa niya mga yun. gustong-gusto ko siyang mahalin ng kahit ano pa itsura niya, ugali niya, mga pananaw niya, na kahit siya na ang pinakaweird na taong nakilala ko, okay lang. pero hindi e. di ko magawa. kasi nga may dark side siya. na di ko talaga matanggap.

tinanong ako ng friend ko kanina, bakit daw di kami nagsasama sa school kahit pagbreak time. napaisip ako. siguro kasi di sanay yung sistema ko na kasama siya. yung tipong we are classmates pero, we never talk to each other inside the class. maguusap na nga lang kami pero parang hindi kami. for all of this time na naging parte siya ng buhay ko, bilang lang yung mga araw na magkasama kami. so, who would blame me kung sabihin kong mas masaya talaga ako pag kasama ko mga friends ko?

this really not my ordinary love.worst pa nga to e. dati kasi sa mga past ko, close naman kami. nasasabi ko naman gusto ko sakanila, and sila yung magiinitiate para makasama ako. siguro nasanay akong ganun. kaya ganun. ewan ko. magulo.and to think that im comparing my pasts with him, its really unfair for him. bad.